Wolkje aan de lucht

Tsja, daar zit je dan... Halverwege een seminar in Estland en dan hoor je dat er een vulkaan op IJsland rookt. Was er niet van onder de indruk. Totdat de rookwolken over Europa hingen en mij op een weekeinde Tallinn trakteerden. Mooie stad, daar niet van, maar best wel een eindje uit de buurt... Niettemin van de musea en lange stadswandelingen genoten. In de nacht van maandag op dinsdag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en me op het vliegveld gemeld. Een nieuw ticket, eigenwijze piloten van Lufthansa en heel veel wachten later was ik een heel gelukkig jongetje op weg naar München. het enige vliegtuig dat die dag het Estse luchtruim kon verlaten, dankzij het Duitse drammen - mijn helden! Later ook nog het enige vliegtuig naar Istanbul gehaald. Vreemde capriolen om thuis te komen, maar wel eens goed om de betrekkelijkheid van het haastige leven te ondervinden. En nu weer in Istanbul: zon, zee en wind om de oren - thuis!

Gebouwen

De laatste tijd zie ik veel gebouwen. Of moet ik zeggen, kijk ik naar veel gebouwen. Architectuur heeft me nog niet eerder bij de strot gegrepen, dus verbaas ik mijzelf weer eens. Ongetwijfeld hebben de langdurige wandeltochten door Wenen en Rome aardig op het onderbewustzijn ingehakt - of prozaïscher gebeiteld. Maar de aha-erlebnis kwam - nog prozaïscher (grappig woord) - bij de bron. De restanten van tempels op de Acropolis maakten zogezegd indruk. En ook het nieuwe Acropolis museum. En vervolgens het hotel. En nu kijk ik dus alsmaar naar gebouwen. Raar. En ook wel vermoeiend hier in Rome - je raakt niet uitgekeken. Misschien dat daarom de Italianen zulke gevaarlijke automobilisten zijn. Of zou dat toch aan de mobiele telefoon liggen? Het rijdt lastig als je én met je handen wilt praten, én de telefoon moet vasthouden, én de auto moet besturen. Ik zal ze missen hoor; niets lucht zo op als een flink potje schelden. Maar laat ik niet afdwalen; ik had het over gebouwen. Binnenkort wordt het nieuwe MAXXI museum geopend in Rome en alleen daarvoor al moet ik terugkomen!

Licht

Kleine sneeuwvlokjes dwarrelen in het luchtruim dat de Weense straten vult en het witgrijze licht geeft mijn zondagochtend een bedachtzame start. In de laatste weken ben ik tot de conclusie gekomen dat Wenen voorlopig mijn favoriete winterstad is. Wellicht speelt verlatingsangst een rol op de achtergrond van mijn gedachten.
De klanken van het gewone stadsgeluid zijn gedempt en roepen een kalmerende stilte op; natuurlijk zijn mijn muts en door verkoudheid verstopte oorbuizen ondersteunende factoren in deze zinsbegoocheling.
Al wandelend richting het museumkwartier overweeg ik mijn opties: naar het welbekende kunsthistorisch voor een perspectief op de werkwijze van Vermeer, danwel naar het Albertina voor een blik op het impressionisme. Ik ben vroeg, dus het wordt eerst een warme Wiener Mélange in een café nabij het Leopold, alwaar ik enige tijd geleden een bijna privé-rondleiding heb genoten op een tentoonstelling van het werk van Edvard Munch. Ja, het is goed toeven hier.
Ik duik de sneeuw in met nog altijd een onzekere richting. Voor het kunsthistorisch staan her en der kleumende mensen te wachten. Nog een minuut of vijf. Dan loop ik verder en trotseer een gure wind als ik het Hofburg paleis nader. Er is weinig volk in de stad en dat komt de filmische kwaliteit van de Weense straten en pleinen met hier een daar een koetsje ten goede.
Ik schuifel kromgebogen het Albertina museum binnen besluit me eerst even op te frissen met de laatste werken van Andy Warhol: cars. Felle kleuren en een bevestiging dat kunst een altijd weer nieuwe route door het oneindige universum van de menselijke geest weerspiegelt.
Dan ga ik gewapend met de audiogids de negentiende-eeuwers tegemoet. De ontwikkeling van industrieel gefabriceerde verf, werken in de open lucht, fotografie en subjectiviteit brengen een nieuw perspectief op licht in de schilderkunst; ofwel, sneeuw kan behalve wit ook blauw en roze zijn, het hangt er maar vanaf hoe en waar je kijkt. Het is een mooie tentoonstelling met een prima educatief gehalte. Helaas nog maar een week te bezichtigen, dus opschieten voor de liefhebbers.
Nu is het tijd voor een goede lunch, zij het een lichte!

2010

Kerst, Nieuwjaar, Vliegtuigen, Hotels, Griep en ander leuks zijn voorbijgegaan en leven nu nog in herinnering. Belangrijker nieuws - al is het nog een pietsie geheim - dringt voor: ik heb mijn baan opgezegd. Jawel, die arme Romeinen zullen het vanaf april aanstaande zonder me moeten doen. En grote wentelingen komen nooit alleen - althans niet bij mij - dus hier gaat ie:

1) Ik ga terug naar Istanbul, om de huwelijkse staat van dichtbij mee te maken

2) Sebnem en ik laten momenteel ons appartement aldaar verbouwen (grote klus)

3) Ik heb een nieuwe baan gevonden en word partner in een organisatiebedrijf

4) Sebnem heeft geluk gehad en begint binnenkort ook met een nieuwe baan in Istanbul

En dit alles wordt in het eerste kwartaal van 2010 voltrokken. Zucht! Hoelang zal dit nu weer duren... Proost dan maar!

Zoetigheid

Vandaag heb ik de laatste baklava genoten en is het suikerfeest 2009 afgesloten! Twee weken stilte hieraan voorafgaand waren gevuld met veel vliegtuig. Het hoofd gevuld met andere zaken - daarvan meer in de toekomst - heb ik mij ter afleiding aan een nieuw boek gewaagd:"The life of Pi". De eerste 40 bladzijden beloven veel. Minder veelbelovend zijn de beschouwingen en wat daar weer aan voorafging. Helaas de hoed gemist dit jaar; meestal het meest interessante onderwerp tijdens Prinsjesdag. In ieder geval zijn heden de dagen goed: mooi weer, nieuwe bestemmingen, plannen maken voor de kerstdagen en verdere toekomst. En dat alles gedrenkt in zoete herinneringen aan bayramdagen in de warme armen van Sebo. Herfst is goed!

Frisse lucht

In de tijd dat dit een hit was, kon ik niet vermoeden dat ik nog zo vaak naar Wenen zou reizen. Drie dagen frisse lucht, lekker werken en bovenal met Nanna kletsen: geweldig! En nu de verrassing: terug in Rome blijkt ineens de zon wat afstand genomen te hebben... het is afgekoeld! Echt waar!! Ik denk dat ik van de weeromstuit niet in slaap zal kunnen vallen... Gute nacht (mit einander als je mazzel hebt)!

'Xcuse me while I kiss the sky

Paarse gloed en de hemel kussen. Dit alles onderweg naar de supermarkt om af te koelen. Na een slapeloze nacht was een luide dosis Jimi mijn doping in de strijd om wegdek met onberekenbare Italianen. Heelhuids aangekomen en opgegaan in het geraas van een megamarkt op zaterdagmiddag. Maar de temperatuur van het lichaam moest enige graden omlaag - gevarenzone is akelig dichtbij. Maar joechei - morgen weer naar het noorden! Natte wolken - ik kus u!